Páginas vistas en total

viernes, 10 de enero de 2014

Quixen construír …




Quixen construír …
E fabricar ladrillos, e colocalos un a un.
Crear un espazo, noso,
collelo coas mans e subir.
Mollei os pés
en augas envelenadas,
e invadíronme.
Correron cara min, e levárono,
e deixouse ir …
Alí, onde afonda e habita un orgullo incansable.
Pódeslle chamar xogo,
ou como queiras,
pero alguén tiña que apandar,
ou non tiña por qué.
Aniñando  pouco no sentir da razón
deixei de respirar.
E ollei aquela marabilla,
idiosincrasia do demo.

Cómpre saber que acougar non era esperar.


Texto: Marta J.C.



No hay comentarios:

Publicar un comentario