Páginas vistas en total

domingo, 29 de septiembre de 2013

Multicomplicidade


"Botaron a sortes e tocoume a min. Eu penso que fixeron trampa, pero calei. Díxome o Rata: "Vai". Eu non quería ir, digo a verdade. Pero cando o Rata dicía vai, había que ir. O Rata estaba tolo, segundo a miña nai. Pero eu penso que non estaba tolo, que era atravesado e de mala lei. "Vai", dixo outra vez. E fun. A casa de don Domingo quedaba lonxe. Algo asó como a dous quilómetros. Tiven que dar un rodeo para non pasar por diante da zapatería do meu pai. Pensei:"escapo para a casa e xa está". Pero collín medo. Ademais ía calor e na casa no verán non se para coas moscas."

Texto: Vento ferido (Carlos Casares)

miércoles, 25 de septiembre de 2013

Se miras fixamente…… ÁRDENCHE OS OLLOS



Non había cabalo que correse  máis, sen ferraduras. Caían as nubes, agochábanse tras do monte, e galopaba máis rápido. Había unha bóla, redonda, laranxa, íase escondendo á vez que se desplazaba. Pero pechaba os ollos, pechábaos ata que doían … “Din que se miras fixamente, árdenche os ollos”. 
Un tren cercanías correndo a alta velocidade.  Bota máis carbón! Bota máis carbón ostia! Quería aproveitar o tempo perdido mentres estivo pechado dentro, na corte, crendo que o xinete o ía acompañar toda a vida …  Non hai cabalo penco neste mundo.

Aplomado, ergueito , vaise , cun relinchar con son a liberdade.

Texto: Marta J.C.

miércoles, 4 de septiembre de 2013