Vistas de página en total

domingo, 26 de abril de 2015

jueves, 23 de abril de 2015

"Fuego camina conmigo"


"Le dije: Monta que te llevo al sol. Me dijo: Que tontería,
arderás!
Le dije que no pensaba ir de día y se reía,
ya verás le decía si te fías de este guía.
Dicen que cuando llegas hay un flash, y me creía;
me daba alas, parabamos a dar caladas en coordenadas
desordenadas,
sentados e el Meridiano de Greenwich, dejabamos colgar las
piernas,
sabiendo que la búsqueda era eterna, y que hay muchas paradas a lo largo del camino y que,
lo importante no es llegar sino,
sino el camino en si, miramos atrás
y supims que  nadie volvería a vernos más."

lunes, 20 de abril de 2015

Maneira de vivir



Esta foto foi seleccionada (entre outras fotografías) polo xurado da XIII edición do Concurso de Fotografía da Romeria Etnográfica de Vilanova dos Infantes (Raigame) concedendolle mención especial pola creatividade, orixinalidade e singularidade amosada.

Lamentablemente non se poderá ver esta foto o vindeiro día 17 de Maio na Raigame, xa que ésta foi suspendida polo pasamento do párroco desta vila (D.E.P.).

Programación 2015
Razóns obvias ligadas ó profundo sentimento de pesar que teñen xerado na gran familia de Raigame a crime cometido contra Don Adolfo Enríquez Méndez (párroco de Vilanova dos Infantes) e a desaparición da pequena imaxe da Virxe do Cristal, obrígannos a transformar este ano a XIV edición de Raigame nunha xornada de homenaxe, tanto a don Adolfo como á propia Virxe do Cristal.

miércoles, 6 de agosto de 2014

12´s Notas



Acordes cos tempos
dos tonos máis lentos.
Humano movemento
resolvendo o contratempo.
Unha octava corta
e unha clave morta.
Certa harmonía
na universalidade da melodía.
Son nítido
dun credo incongsciente.
Ritmo acompasado
dun matiz nun intervalo.

Texto: Marta J.C.

jueves, 31 de julio de 2014

Burbullas





Expedición de produtos fráxiles,
liso.
Pompas de xabón,
ilusión.
Células paralelas,
custodiando soños,
a través do reflexo
dos raios do desexo.
Fuxindo da luz,
elévase,
e nun instante… desaparece.
E veñen outras,
e soplo.
Vibración de enerxía,
e emerxen violentamente na dualidade,

e mentres voe … eu soño. 

Texto: Marta J.C.

martes, 29 de julio de 2014

Astronauta lírico


Vou viajar contigo essa noite
Conhecer a cidade magnífica
Velha cidade supernova
Vagando no teu passo sideral
Quero alcançar a cúpula mais alta
Avistar da torre a via-láctea
Sumir ao negro das colunas
Resplandecer em lâmpadas de gás
Eu, astronauta lírico em terra
Indo a teu lado, leve, pensativo
A lua que ao te ver parece grata
Me aceita com a forma de um sorriso
Eu, astronauta lírico em terra
Indo a teu lado, leve, pensativo
Quero perder o medo da poesia
Encontrar a métrica e a lágrima
Onde os caminhos se bifurcam
Flanando na miragem de um jardim
Quero sentir o vento das esquinas
Circulando a calma do meu íntimo
Entre a poeira das palavras
Subir na tua voz em espiral
Eu, astronauta lírico em terra
Indo a teu lado, leve, pensativo
A lua que ao te ver parece grata
Me aceita com a forma de um sorriso
Eu, astronauta lírico em terra
Indo a teu lado, leve, pensativo
Vou viajar contigo essa noite
Inventar a cidade magnífica
Desesperar que o dia nasça
Levado em teu abraço sideral
Eu, astronauta lírico em terra

Letra: Vitor Ramil

miércoles, 23 de julio de 2014

O carrusel da vida



Bailando ó son da banda sonora de Amelie,
o carrusel xira, xira e da voltas,
sen tino, sen fin.
Mareándome,
ó principio divertido .

Sube e baixa, e da voltas,
tentando pillar ó cabalo de diante,
de carácter e marfil pigmentado.

Soñaba, místico,
naquel retablo circular,
con perspectiva incongruente,
entre a marabunta de xente.

Soñara con vivir, unha historia, nese mundo feliz.
Aterraxe desafortunada,
Baixo, cara onde ninguén me agardaba.
Aturdido, volto ó punto de partida.
Unha e outra vez.
Soterrado.
Orfo.
Espido.

Non foi máis ca un sono.

Enzoufado en tungsteno,
alimento bélico daquela alma,
dunha pedra incrustada,
no máis profundo da miña gorxa.

Arteiro corredor de carreiras sen saída.

Texto: Marta J.C. 

martes, 24 de junio de 2014

O destino só é o comezo dunha nova viaxe


Escaravellando no vento,
ían caendo pétalos,
caían pouco a pouco,
un a un.
Ollando aquel mapa baleiro,
que non era nada,
era aire,
gasoso.
Palabras envolventes,
pensamentos enraizados,
é negrura.

Emoción depurada,
en sangue,
en tristura.
Asasinada pola súa sombra,
naufragou en terra,
ou no ceo,
nun ceo cheo de estrelas,
soidade.
Alento a pecado,
pasa,corre,voa…
O medo cegando á intimidade.
Carballo oxidado,
cara un destino incompleto.
Escoita,
eu baixome aquí.

Texto: Marta J.C.

martes, 10 de junio de 2014

Saber popular


Deixaba que... esperaba a...
Aqueles aínda é cedo... que nunca chegan

- ¿Ti ves aquí só cando hai festa?
- Non, eu veñoche tódo-los días.

O inigualable saber da experiencia.


Texto: Marta J.C.