Quixen construír …

Quixen construír …

E fabricar ladrillos, e colocalos un a un.

Crear un espazo, noso,

collelo coas mans e subir.

Mollei os pés

en augas envelenadas,

e invadíronme.

Correron cara min, e levárono,

e deixouse ir …

Alí, onde afonda e habita un orgullo incansable.

Pódeslle chamar xogo,

ou como queiras,

pero alguén tiña que apandar,

ou non tiña por qué.

Aniñando  pouco no sentir da razón

deixei de respirar.

E ollei aquela marabilla,

idiosincrasia do demo.

Cómpre saber que acougar non era esperar.

Texto: Marta J.C.

Off-Shore

Dende un punto infinito,

onde emana co vento.

A néboa que pace

ó son da morriña.

Pecho o puño,

onde agocho a morte,

e vou.

Sorteando olas

cheas de lembranzas,

e vou.

Volátil, cúspeme a indiferenza .

Empregando habilidades bélicas,

contra mans inmóviles,

beizos brancos.

Tento rematar,

e quero volver entrar,

e vou. 

Texto: Marta J.C.

Pura fibra

Unha para ti... unha para min...

Se non escapas... repartirémola enerxía.

Deixareite mergullar coa miña enxugada,

e medir o nivel da miña hipermetropía.

Descomedirte coas túas palabras,

e construír o teu fogar, con cubertos da miña casa.

Algún día, terei que deixarte partir...

pero o día que partas,

que sexa coa miña maleta.

Texto: Marta J.C.

Din Don

Buf,

Onte apareceron unhas zapatillas ó lado da miña cama. A min.... Gustar non me gustan, ando ben mellor descalzo, pero pór, tampouco se molestaron en pormas. Eu alí as deixei... coma quen non quere a cousa. A verdade, xa van uns días, ou semanas, que o ambiente está... non sei... algo raro hai, pero tampouco lle fago moito aquel. Tocaríalle a lotería, ou eu que che sei... cousas que che ten a xente... 

Bueno, déixote , que me vou deitar!!!!

...

Buf!... Chaman á porta!!!... Xa van 3 veces! Aquí non se levanta nin Dios!!!

Benvida pequena, pasa, coma se estiveras na túa casa.

Texto: Marta J.C.

Detrás dun anaco de metal...

Bicos de pedra.
Corazón de amianto.
Noites corridas entre
sabas de cristal.
Ferruxe nos ollos.
Veleno na i´alma.
Augardente por sangue.
Tatuaxes de chumbo.
Bocas que ven e
ollos que falan.
Linguas estranguladoras.

ALGODÓN DE AZUCRE!

Detrás dun anaco de metal,
pódese atopar, un entrañable
floco de millo.

Texto: Marta J.C.

A fin da terra

"Les dejo de herencia mi libertad, que es lo más preciado del ser humano”

 Chavela Vargas

Banana Split

Eu tamén o pensei. Era o xeito de deixalos a todos calados, sen que ninguén volvese ladrar. Pero ó final... boteime atrás, ó fin... dous non comen pedras se non teñen dentes, e a min, con gardar na carteira, ben me chegaba.

Texto: Marta J.C.