Multicomplicidade

"Botaron a sortes e tocoume a min. Eu penso que fixeron trampa, pero calei. Díxome o Rata: "Vai". Eu non quería ir, digo a verdade. Pero cando o Rata dicía vai, había que ir. O Rata estaba tolo, segundo a miña nai. Pero eu penso que non estaba tolo, que era atravesado e de mala lei. "Vai", dixo outra vez. E fun. A casa de don Domingo quedaba lonxe. Algo asó como a dous quilómetros. Tiven que dar un rodeo para non pasar por diante da zapatería do meu pai. Pensei:"escapo para a casa e xa está". Pero collín medo. Ademais ía calor e na casa no verán non se para coas moscas."

Texto: Vento ferido (Carlos Casares)

Se miras fixamente…… ÁRDENCHE OS OLLOS

Non había cabalo que correse  máis, sen ferraduras. Caían as nubes, agochábanse tras do monte, e galopaba máis rápido. Había unha bóla, redonda, laranxa, íase escondendo á vez que se desplazaba. Pero pechaba os ollos, pechábaos ata que doían … “Din que se miras fixamente, árdenche os ollos”. 

Un tren cercanías correndo a alta velocidade.  Bota máis carbón! Bota máis carbón ostia! Quería aproveitar o tempo perdido mentres estivo pechado dentro, na corte, crendo que o xinete o ía acompañar toda a vida …  Non hai cabalo penco neste mundo.

Aplomado, ergueito , vaise , cun relinchar con son a liberdade.

Texto: Marta J.C.

Imagineering

Pensamento diverxente...

Timelapse Xinzo de limia

Timelapse de Xinzo de limia feito con máis de 8000 fotografías de Xinzo e da contorna, mostrando un pouco de esta zona

O POBO DORME

O POBO DORME

O pobo dorme.

Escorre o lume no ardor da cidade,

tempo corre, ié tempo perdido,

sono corrido,

berros silenciosos dos espíritos,

música é vento.

O pobo dorme

Ancora o poder evocativo

da chamada do feudalismo,

cheiro a carne podre,

fedor,

sesos anónidos,

billetes ó desterro,

parecen … pero non son.

O pobo dorme

Os mortos espertan,

andainas nocturnas, vagaxes,

fican calados,

correntes de valentía eléctrica,

sonos tibetanos, aventureiros,

fican ignorantes, fican calados,

incrédulos,

ruido silencioso.

O pobo dorme

Mundo dicromático,

todos son h,

fican mudos, calados.

Guillo nos silencios derrotadotes,

racha, arde, morre.

Io pobo dorme

Texto: Marta Joga Cid

                                                                                   

PERO SE O CORDEIRIÑO COMESE A FLOR....

Se se ama a unha flor da cal non existe máis que un exemplar entre millóns de estrelas, é motivo suficiente para que o mirar as estrelas sexas feliz. Di para si: "A miña flor esta alí, nalgures..." Pero se o cordeiriño comera a flor, para el, é como se de repente e ó mesmo tempo, todas as estrelas se apagasen. E isto, non é importante??

O Principiño